Noong isang araw habang ako ay naglalakad patungo sa aming opisina, ay may nakasabay akong lalaki na may dalang saklay… dahil hindi siya makakalakad kung wala iyon. Pormal ang kanyang bihis, kaya malamang siya ay papasok rin sa opisina kagaya ng karamihan ng naglalakad sa Ayala ng mga oras na iyon.

Kahit papaano ay nakaramdam ako ng awa para sa kanya, ngunit mas nangibabaw ang paghanga ko sa kanya. Sa kabila kasi ng kanyang kapansanan ay pinipilit pa rin niyang makipagsabayan sa mga taong nakakapaglakad ng maayos. Hindi niya yun ginawang dahilan upang tumigil ang kanyang mundo.

Isa rin itong paghanga sa mga kumpanyang binibigyan ng pagkakataon ang mga taong may kapansanan na makapagtrabaho.

Posted in Tagalog Posts   Tagged: Ayala Avenue