Una sa lahat, huling araw na ng Oktubre… Happy Halloween! Happy birthday naman sa mga kaibigan ko na sina Justine, na nagdiriwang ng kaarawan ngayon, at kay Carlo, na nagdiwang naman ng kaarawan kahapon.

Masaya ang mood sa opisina namin ngayon dahil may Halloween Party kami mamayang hapon. Wag ko na lang isipin na idineklarang half day ang ibang opisina ngayon. Kaya bilang paghahanda, ako ay dumaan sa SM Bacoor kagabi upang bumili ng mga props at candies.

Bago ako umuwi ay dumaan muna ako sa lahat ng record bars sa SM Bacoor upang hanapin ang unang album ni Jason Mraz na “Waiting For My Rocket To Come”. Wala akong makita talaga. Sabi ko kasi noon na kapag nagka-extra akong pera ay kukumpletuhin ko ang Jason Mraz collection ko. Sa record bar ng SM Bacoor na yata ang pinaka-kumpleto kaya doon na ako nagtanong kung meron ba sila nung unang album ni Jason Mraz.

Sales Lady: Sir, Jason Mraz? Yan po yung bago niya. (Sabay turo sa We Sing, We Dance, We Steal Things)
Rowell: Meron po kayo nung una niyang album?
Sales Lady: Kinuha ang MR. A-Z na CD. Ito po yung una niyang album.
Rowell: Yung nauna pa po dyan…
Sales Lady: Eto po ang una niyang album (tinuro ang MR. A-Z), tapos ito (tinuro ang live album), tapos eto (tinuro ang We Sing, We Dance, We Steal Things.)
Rowell: (Walang nasabi. Napailing na lang at umalis ng maayos.)
Sales Lady: … ayaw maniwala…

Naglalakad na ako paalis ng narinig ko ang sinabi niya. Mabuti at pagod na ako at wala ako sa mood na balikan siya. Pero kung sa sobrang inis ko ay binalikan ko siya? Heto ang sasabihin ko.

“Miss, hindi po talaga ako maniniwala. I may not be Jason Mraz’s greatest fan pero sinusundan ko ang career niya. Hahanap ako ng una niyang album. Babalikan kita, ipapakita ko sa yo. Tapos sabihin mo sa akin kung ano ang pinakauna niyang album. And oo nga po pala, mas nauna pa po yung live album kaysa sa MR. A-Z.”

Ang sa akin lang naman, wala namang kaso sa akin kung hindi niya alam kung ano ang first album ni Jason Mraz. Kaya lang bakit kailangan pa niya magkomento ng ganun??? Strike 3 na ang SM Bacoor sa akin…

Nabasa ko kamakailan sa isang blog, “never mess with a blogger” daw kasi gagawin ng isang blogger na outlet ng inis ang kanyang blog. Hindi ito paninira sa SM Bacoor. Talagang nangyari ang kwentong ito. Besides, wala naman akong mapapala kung sisiraan ko sila. Hindi ko naman nilalahat, kase may mababait din naman ang karamihan sa kanila.

Strike 1 | Strike 2

Posted in Jason Mraz, Mrazmerized, Tagalog Posts   Tagged: MR. A-Z, SM Bacoor, Waiting For My Rocket To Come, We Sing We Dance We Steal Things   

It’s a morning like any other: last-minute preparations before you run out of the door. Hair? Check. Clothes? Check. Everything’s ready to go…

You get on your way at the usual  time, but halfway to work you realize your wallet is not where you always keep it. A quick search confirms the worst - you left it at home! And there’s no time for you to turn around and go back for it. You begin  going through your pockets and bags to see how much spare cash you have to get you  through the day. How much money do you find?

My Answer:

I usually put my money on my pocket which I use for my fare because I don’t like putting out my wallet on public places. So the amount is just enough for my fare for the day.

Key To The Forgotten Wallet:

The amount of cash you found represents the amount of money you forget about in your daily life; money you don’t rely on being there. It also represents the amount of money you feel comfortable lending to others. Just how much did you say you found?

About ten or  twenty dollars? That seems like a reasonable figure.

More than a hundred? You’re probably popular with friends before payday.

Nothing at all? Maybe you’re broke, or are you just cheap?

Posted in Kokology   Tagged: The Forgotten Wallet   

Yeah, it’s back after a year! Maybe because of boredom and some inspirations, I decided to bring back Rowjielogy Project again… Now, it’s version 2.0!

Well, it would be the same Rowjielogy Project like what I had last year, but of course, I would want to see some improvements in the things I want to do, as well as try new stuffs.

See more of Rowjielogy Project 2.0 soon!

Posted in Plugs, Rowjielogy, Rowjielogy Project, Videos      

Nangangati na ako mag-leave dahil pakiramdam ko ay sobrang stress ako sa trabaho. Talagang nakakapagod angnakaraang halos dalawang buwan na puro overtime, at support bilang isa sa MIS department. Wala naman akong reklamo dahil trabaho ko talaga yun. Responsibilidad ko.

Bukod sa physical stress, ay may mental stress pa yata ako. Siyempre, mahirap din ang mag-isip ng mag-isip.

Sabi ko nga sa isa sa mga nakaraang kong blog entry, ay nagkaroon din ako ng pagkakataon na makilala ang iba ko pang mga kasama sa kumpanyang pinagtatrabahuhan ko na wala sa main office. Cool ang iba sa kanila. Ang iba ay tahimik lang. Pero ang iba ay nakakainis. Kaya nga sabi ko, talaga palang hindi natin kaya i-please ang lahat ng tao. Minsan, papakitaan mo na nga ng maganda, pero wala pa rin. Minsan naman ay “misunderstood” ka. Wala ka namang masamang intensyon pero sa huli ay ikaw pa rin ang mali o masama.

Nakakalungkot din na yung iba sa mga nakakasundo ko sa opisina ay unti-unti ng nagreresign. Di mo rin naman sila masisisi kung makakakita sila ng mas magandang oportunidad sa labas. Buhay nila yun. Alam na nila kung ano ang tama at mali. Masaya ako para sa kanila na nakakita ng mas magandang oportunidad. Bukod pa doon ay nahihirapan sila na pakisamahan ang ibang tao sa opisina. Well, di pa ako ganun katagal sa opisina na ito para manghusga pero pakiramdam ko nga ay ganoon.

Kaya heto nanaman ako. Sumasagi nanaman sa aking isipan ang paghahanap ng bagong trabaho. Actually di ko rin akalain na aabutin ako ng isang taon dito. Pero this time, sigurado ako na pag nagpaalam na ako na aalis, ay hindi na ako mapipigilan pa. Nothing against the company pero siyempre, I want to move on din naman…

View Poll Posted in Personal, Polls, Tagalog Posts, Work Files   Tagged: Resignation, Stress   

Kanina ay may “lunch meeting” kami sa department namin. Ang karamihan sa department namin ay nasa kabilang building. 4 lang kami dito. 3 kaming sabay-sabay sumakay sa elevator pababa. Maya-maya ay may nagtanong sa isa sa aking mga kasama… “Totoo bang may kompetisyon na nagaganap sa inyo?”. Nagtaka ako. Pinabulaanan naman ito ng isa sa amin. Sabi niya, “Hindi, friends kami ng mga yan.”

Napaisip tuloy ako matapos ang insidenteng iyon. Meron nga ba talaga?

Kung tatanungin mo ang aking honest opinion, ang sagot ko ay wala. Hindi ko nararamdaman na may ganoon at hindi rin ako nakikipagkompetisyon sa kahit sino man sa kanila. Bakit? Ang dalawa sa amin ay matagal na sa kumpanyang ito, kaya wala akong karapatang makipagkompetensiya sa kanila. At pangalawa, iba-iba rin naman kami ng ginagawa. Walang rason para magkaroon ng kumpetisyon. It’s so immature pag meron pang ganun. Haha. Nakakatawa lang.

Pero siguro nagloloko lang din yung nagtanong sa amin nun kanina. Pero wala naman talagang kompetisyon na nagaganap.

Posted in Tagalog Posts, Work Files