Mula ng nagtrabaho ako, ay namulat ako sa sinasabi nilang “real world”. Ika nga nila, ang tunay raw na pakikipagsapalaran sa buhay ay pagkatapos mong makagraduate mula sa college. Pero siyempre, wag natin isantabi ang ating mga kababayan na sa murang edad pa lamang ay mulat na dito, imbis na sila ay nakakapag-aral. Kaya laking pasasalamat ko talaga na ako ay nabigyan ng pagkakataon na makapag-aral.

Siyempre, dahil bagong graduate at kumikita na ng sariling pera, naglalaan talaga ako ng oras para sa sarili ko upang makapaglibang. Bumibili ako ng mga gamit na dati ay hindi ko mabili dahil wala naman akong pera. Pero di naman ako happy go lucky. Pinipilit ko din namang pag-igihan ang trabaho ko. Gusto ko rin naman kasing maramdaman na nadadagdagan ang alam at karanasan ko.

Ang trabaho ko ay umiikot sa programming, na aaminin ko ay kailanman hindi ko pinangarap maging. At kung tatanungin ako kung anong masasabi ko sa trabaho ko, madalas pumapasok sa isipan ko ang “boring”. Pero kakaiba rin naman tuwa ang nararamdaman ko kapag natatapos ko ang mga ipinapagawa sa akin.

Ano nga ba ang gusto ko? Mahilig ako sa multimedia. At pinapangarap ko pa rin na sana balang araw, maging isa akong magaling na multimedia artist.

Oo, may pangarap pa rin akong gustong matupad kahit siguro isipin ng iba ng kontento na ako sa ginagawa ko. Marami pa akong gustong gawin sa buhay ko.

Minsan, nakakaramdam ako ng pressure kapag nakikita ko na ang iba sa mga batchmates ko noon ay nasa ibang bansa na oo kapag sila ay big time na. Natural lang naman siguro sa tao na ayaw magpahuli. Pero di ako naiinggit. Napapaisip lang ako minsan kung tama ba ang direksyong tinatahak ko.

Sabi ng iba parang bata lang daw ako na naglalaro at hindi iniisip ang bukas. Iniisip ko rin naman yun. Sino ba naman ang ayaw ng magandang kinabukasan diba? Pero siyempre, minsan, ayaw ko din naman padala sa pressure ng ibang tao. Ayoko gumawa ng isang bagay dahil lamang napepressure na ako. Naniniwala kasi ako na lahat ng bagay ay dumarating sa tamang oras… Pero siyempre, di mo din lang naman hihintayin yun… hahanapin mo rin naman yun madalas.

Naiisip din siguro ng iba na ang gusto ko lang ay mag-enjoy ng mag-enjoy. Naniniwala kasi ako na paminsan minsan ay mag-enjoy ka naman. Mahirap din naman na laging trabaho ang aatupagin mo. Huminga ka paminsan-minsan. Pero siyempre, dapat hindi isacrifice ang mga obligasyon at responsibilidad.

At ngayon, 25 na ako. Iniisip ko uli ang lahat lahat, at kung saan na nga ba ako patutungo. Gusto kong ayusin ang kung anuman ang dapat kong ayusin sa buhay ko. Gusto ko mag-focus sa future ko. Gusto ko gawin ang gusto kong gawin. Gusto ko pang mag-improve. Gusto kong ipakilala sa mga tao na eto ako.

Naniniwala ako na simula pa lamang ito ng mas magagandang bagay na parating. Naniniwala ako.

Inihanay sa:Silver Year In Polaroid Tagged: Rowjie

Ever since bata ako ay mahilig na talaga ako magkalikot ng kung anu-anong bagay. Sisirain ko ang aking robot at iba pang mga laruan pagkatapos ay bubuuin ko uli ang mga ito, kahit ang iba ay tuluyan ko ng nasira. O diba, pwedeng engineer? Pero nung bata ako ay tila namulat ako na magandang maging isang doktor paglaki ko. Kaya kapag tinatanong ako kung ano ang gusto ko sa paglaki ko, ay “doktor” ang aking isinasagot.

Sa paglipas ng panahon, narealized ko na ayaw ko pala ang maging doktor. Basta mahilig ako sa computer. Noong kumuha ako ng entrance exams sa iba’t ibang kolehiyo, eh iba’t ibang course din ang aking inapplyan, kasama na ang Econimics. Sa kolehiyo kung saan ako nag-aral, ay ECE ang aking first choice. Sa kasamaang palad, hindi ako pumasa. Pero pwede namang pumili ng iba pang kurso. At ayun nga, pinili ko ang kursong Information Technology.

Binago ko ang aking nakagisnan ng pumasok ako sa kolehiyo. Ipinangako ko sa sarili ko na pagbubutihan ko na ang aking pag-aaral. Kung nung high school ay active ako sa mga extra curricular activities, nung tumungtong ako sa kolehiyo ay hindi ko na pinaglaanan ng oras ang mga ganung bagay. Gusto kong tumutok sa aking pag-aaral.

Sabi ko nga, ayokong ipagkumpara ang buhay college sa buhay high school dahil magkaiba talaga. Parehong masaya pero masasabi kong mas lumawak ang aking mundo nung kolehiyo. Masaya naman ako na nakatagpo din ako ng mabubuting kaibigan nung kolehiyo. Mahirap madalas ang pag-aaral noon pero pag nakakapasa ka naman sa mga subjects mo, ay mararamdaman mo namang worth it ang lahat ng pagod.

Pagkagraduate namin, ginusto ko na magpahinga muna ng ilang buwan bago maghanap ng trabaho. Narealize ko na noon na mahirap pala talagang maghanap ng gusto mong trabaho. Minsan mag-aapply ka na lang kung saan saan basta makahanap lang ng trabaho. Ilang buwan din akong nabakante. Matapos ang ilang buwan, ay may naghire na sa akin. Laking pasasalamat ko sa kanya sa tiwalang ibinigay niya sa akin kahit ako ay fresh graduate pa lamang.

Pinili ko pa rin namang mag-stick sa IT. Ilang taon ng dito umiikot ang buhay ko.

Inihanay sa:Silver Year In Polaroid Tagged: Information Technology, Rowjie

Naniniwala naman ako na kakaiba talaga ang saya ng high school life. Bukod pa doon, eto kasi yung stage kung saan talagang makakakita ka ng mga tunay na kaibigan na makakasama mo hanggang sa pagtanda. Pero kung babalikan ko ang mga pinagagagawa ko noong high school, eh masasabi kong mababaw, corny, etc. Pero ganun pa man, maituturing ko pa rin namang masaya yun. Lahat naman siguro tayo dumadaan sa ganoong stage sa ating mga buhay.

High school  din ng naging aktibo ako sa mga extra curricular activities to the point na napapabayaan ko na ang aking pag-aaral. Madalas akong bumabagsak sa mga exams noon dahil sa inuuna ko kung anu-anong bagay kaysa ang pag-aaral. Kumbaga, bahala na si Lord, o bahala na ang katabi.

Eto rin ang panahon kung kailan namumulat na ang isipan sa kung anu-anong bagay, at nakakadama na ng kung anu-ano. Kumbaga, self discovery. Mas nakikilala na ang sarili – kung sino siya at kung ano ang gusto niyang gawin sa buhay.

Kahit halos paulit-ulit namin pagkwentuhan ng mga kaibigan ko ang iba’t-ibang eksena noong high school pa kami, eh walang tigil pa rin ang aming mga halakhakan. Marami din namang pagkakataon noon na nagkaroon kami ng mga di pagkakaunawaan. Pero wala na yun. Yung iba, mababaw lang ang rason ng pinag-awayan, at yung iba naman, eh nabaon na sa limot.

Kaya totoo para sa akin na walang katulad ang high school life. Pero wala din namang katulad ang buhay kolehiyo. Mahirap pagkumparahin dahil magkaiba sila.

Inihanay sa:Silver Year In Polaroid Tagged: Rowjie

Unang sabak ko sa paaralan ay sa pampublikong paaralan dito sa may amin sa Cavite. Ngunit mga dalawa o tatlong araw lang yata ako pumasok sa Kinder 1 dahil sa kadahilanang ayokong magpaiwan sa eskwelahan. Kaya ayun, ang ending, tumigil agad ako sa pag-aaral. Siyempre, natuwa naman ako. Habang ang mommy ko naman ay nababahala na dahil tumatakbo ang oras na hindi ako nag-aaral. Ewan ko ba kung ano ang dahilan ko kung bakit hindi ako nagpapaiwan sa eskwelahan. Dahil ba masyado akong na-attached sa family ko? O takot ako sa mga siga sa eskwela na maaari akong awayin at paiyakin?

Sapilitan na talaga kaya pinakuha na ako ng mommy ko ng entrance exam for Kinder 2. Siyempre, nag-ngangangawa nanaman ako. Habang nag-eexam ako ay panay ang tingin ko sa mommy ko sa labas at pinipilit na pumasok siya sa loob ng classroom. Ang ending? Nagtest ako katabi ng mommy ko (habang tinatanong sa kanya ang mga sagot).

Sa kabutihang palad naman ay nakapasa ako at pinahintulutan akong mag Kinder 2 agad kahit hindi ako nakapag Kinder 1. Pero may isa pang record breaker akong nagawa dahil nagresign ang mommy ko sa trabaho dahil nga ayaw kong magpaiwan sa eskwelahan. Lumipas ang isang buong school year na ganun ang eksena. Kinuha pa ako ng mommy ko ng tutor para matutunan ko ang lahat ng dapat kong matutunan. Sa kabutihang palad uli, nakagraduate ako ng Kinder at handa na sa buhay elementarya.

Ganun pa din tuwing first day of school ang eksena sa mga sumunod na 3 taon. Ihahatid ako ng mommy ko sa eskwelahan pag first day, at pag paalis na siya, ay nangingilid na ang luha ko. Pero nagimprove naman ako dahil hindi na humahantong sa point na nagngangangawa ako at lumalabas mula sa loob ng classroom.

At congratulations dahil na-overcome ko naman ang separation anxiety. Siguro ganun talaga, kailangang pabayaan para mawala ang anxiety.

Siguro dahil na rin ito sa unti-unti na akong nakakilala ng mga kaibigan sa eskwelahan. Yung iba siguro ay saglit lang kaming naging close, ngunit may mga tao din naman na hanggang ngayon ay nandyan pa rin. Ang iba sa kanila ay kabarkada ko pa rin hanggang ngayon. Kaya masasabi ko na malalim na talaga ang mga pinagsamahan namin dahil nasaksihan namin ang isa’t-isa mula pagkabata.

Naging masaya naman ang mga unang taon ng aking buhay elementarya. Unti-unti ko na rin noong nakikilala kung sino ako… yung bang pagkatao ko at ang mga bagay na gusto kong gawin.

Inihanay sa:Silver Year In Polaroid Tagged: Rowjie

What is your impression of a polaroid picture?

Welcome to the second quarter of 2010. And as usual, I always try too look back in the previous quarter of the year and this inspires me to “make some changes” in some things that I am doing. Of course, I aim to be better. It’s quite hard, but at least I am trying. Change doesn’t always happen in an instant… it might need time. I can also consider these times as another fresh start. There is always something to look forward to in every quarter of the year.

This year is somehow extra special for me because I’ll be celebrating my silver birthday this month. I’ve been thinking of a title since December of 2009 and I thought of “Silver Year”. I was just playing and liking turning my photos into polaroid recently when it crossed to my mind to use this idea for Rowjielogy for the second quarter of 2010. And so, the idea of “Silver Year In Polaroid” was formed.

But of course, I will not use this idea just because I like it. We all know that polaroid is an old technique in taking pictures. But I am really impressed with this idea and I think this is really classic.

Whenever I see a polaroid picture, it gives me an impression that the picture is old. But it also makes me think what is the story behind that picture. It also gives me a feeling of nostalgia and mystery.

I want to try using a polaroid camera. I am excited to see a picture appear right in front of my eyes. But we’re already in the digital age and creating a polaroid picture is just a click away.

This explains “Silver Year In Polaroid”. I am in the stage where I look back how was my life in the last 25 years. I continuously adapt myself to the changes as time goes by. But still, there is an “old me” within myself. These are stories which affect me to be who I am today.

I consider my silver birthday as a milestone. Well, I’m really not looking forward to a grand birthday party. I just want everything to be simple. I just like to celebrate it with people who are close to me. What I’m really after to is for me to gain wisdom which can help me grow as matured person.

This is just the start of brighter things to come. Once again, welcome to the latest season of Rowjielogy… Silver Year In Polaroid.

Inihanay sa:Rowjielogy Tagged: Polaroid